تاکیدی موکد بر ضرورت بزرگداشت دفاع مقدس و دیگر هیچ

سلام این مطلب در شماره 226 دو هفته نامه سرو کاشمر در نیمه دوم شهریور امسال، در بزرگداشت هشت سال دفاع مقدس منتشر شد.

به گمانم همه در سر دادن شعار؛ ضرورت بزرگداشت یاد و خاطره حماسه سازان دوران دفاع مقدس هم نظر هستیم. همه دوست داریم برای تکریم خانواده شهدا و ایثارگران حرف های خوب و تاثیرگذار بزنیم. یقین در ایامی که در تقویم کشورمان به دفاع مقدس اختصاص دارد، شاهد نصب سنگرهای در ابعاد مختلف با طرح های شکیل خواهیم بود. چه بسا بَنرهای هم بر سر در ادارات نصب شود. این همه در نوع خود ستودنی است. سالیانی نه چندان دور سلسله کتاب های در باره شهدای منطقه منتشر شد. این حرکت در نوع خود فعالیتی ماندگار بود. با این همه واقعاً برای بزرگداشت یاد و خاطره حماسه سازان دوران دفاع مقدس در دیارمان چه کردیم؟

گشتی در شهر بزنیم؛ به چه میزان رد و نشانی از هشت سال دفاع مقدس می بینیم؟ شاید اشارتی به نام گذاری کوی و برزن و برخی از معابر اصلی و فرعی شهر داشته باشید. این امر بسیار عالی است. ولی کاش در محلات مختلف شهر یاد و خاطره شهیدان در هر کوچه و گذر با نصب تابلویی فلزی گرامی داشته می شد. کاش بر دیوار خانه هر شهید این تابلو نصب می شد. کاش در چند جای شهر نظیر پارک بسیج باغ موزه ای ویژه این مهم تدارک دیده می شد. فضای سبز مجاور مجتمع فرهنگی سرو کاشمر نیز مناسب این کار است. حتی این باغ موزه دفاع مقدس را می توان در پادگان قدس یا همان کلاته عباسعلی ایجاد نمود. در بحث دیوارنگاری و نقاشی های و گرافیک های مربوط به زمان جنگ هم بی تعارف ضعیف هستیم.

حتی در برخی دیوارها و تابلوها شاهد تاثیر آفتاب و فرسایش دیوارنگاره و تابلونوشته هستیم. در بولوار روبروی دانشگاه آزاد اسلامی ماه هاست تابلو های مربوط به شهدای دانشجو، فاقد تصویر و بَنر حاوی تمثال شهداست. روبروی درب باغمزار در خیابان خرمشهر هم کمرنگی تمثال نقاشی شده بر تن دیوار خودنمایی می کند. برخی معتقدند توجه به عکس و تصاویر شهداء و نصب اِلمان ها و نمادهای مربوط به آنان خیلی مهم است، ولی مهمتر آن است که عکس راه و روش شهیدان رفتار نکنیم. برای اینکه رهروی راه شهیدان باشیم چه باید بکنیم؟ لابد شهرمان شورای فرهنگ عمومی دارد. لابد این شورا در حوزه مورد نظرمان یعنی بزرگداشت شهیدان دغدغه های دارد. جدی گرفتن این دغدغه ها یک کار کارستان است.

لابد بنیاد شهید شرح وظایفی دارد. دقت در اجرای کمی و کیفی این وظایف حداقل کاری است که انتظار می رود. اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی حسب وظیفه ذاتی که دارد، لابد برنامه های خوبی در این حوزه دارد. انتقال این کاغذنوشته ها و عمل کردن به بخشنامه ها یک حرکت مانا محسوب می شود. لابد مدیریت شهری نیز در این حوزه خودش را صاحب نظر می داند. لابد برای این مهم سلسله تصمیماتی دارد. اجرای بهینه این تصمیمات یقین تاثیر موثری بر ترویج فرهنگ شهادت در دیارمان دارد. یادمان باشد بهترین کار ضبط و ثبت خاطرات شفاهی مربوط به شهیدان است. باید این میراث مملو از مباحث حماسی و غیرتمندی را به آیندگان منتقل کنیم. در این راه چه کردیم؟ وحشتناک در این حوزه کم کاری کردیم.

ایثارگران ما عموماً اهل نوشتن خاطرات خود نبودند. بسیاری این کار را نوعی ریا می دانستند. بسیاری از اینان مایل به تعریف خاطرات خود نیستند. بایسته است تاریخ شفاهی رزمندگان کاشمر تهیه شود. برای این کار باید تعدادی افراد علاقه مند به دنبال رزمندگان دیروز که امروز در میان اقشار مختلف حضور دارند، بگردند و آنان را راضی به واگویه ناگفته ها کنند.این گفته ها باید ضبط و ثبت و بر روی کاغذ پیاده شود و تبدیل به کتاب گردد. در این حالت می توان تاریخچه مقرهای اعزام نیرو را نوشت. می توان مجموعه ای در باره کارکرد پایگاه قدس به عنوان مرکز تربیت نیروی رزمنده را تهیه کرد. این همه خوراکی مطلوب برای تهیه انواع فیلم های مستند، انیمیشین و تئاتر و هنرهای تجسمی است.

کاشمر نیازمند برگزاری شب های خاطره دوران دفاع مقدس است. راوی سوته دل دیارمان آقای دلبریان شهرتی ملی دارد. عزیزان دیگری هم بسان ایشان راویانی دردشناس هستند. برگزاری هرازگاهی شب خاطره در مسجد جامع، باغمزار، مزار شهید مدرس و هیئت رزمندگان و به همچین آبادی های شهرستان یک ضرورت است. هر از گاه باید پذیرای چهره های نام آشنای عرصه جهاد و دفاع مقدس در دیارمان باشیم. و در این میان بایسته است همچنان یادمان شهیدان جدی گرفته شود. سال گذشته تجربه برگزاری جشن تولد شهید علی یغمایی بر مزار این شهید در جوار آرامگاه شهید مدرس حرکتی ستودنی بود، که می تواند به عنوان الگو مورد توجه قرار بگیرد.

در آخر باید اشاره به وضعیت تنها اِلمان باقی مانده از دوران دفاع مقدس در انتهای خیابان قائم(عج) کمی آنسوتر از پمپ بنزین احمدپناه بکنیم، که سخت نیازمند توجه ویژه است. حال این نماد سی و چند ساله خوب نیست. روزگاری رزمندگان دیارمان از زیر این طاق نصرت ساخته شده از پوکه های توپ برای اعزام به جبهه عبور می کردند. روزگاری فضای پیرامون این نماد خالی از سکنه و مغازه بود. حالا تا یک متری این بنا شاهد فعالیت اقتصادی هستیم. چند کارگاه و مغازه در یک سوی این نماد فعالیت می کنند. گاهی زود دیر می شود. نکند یک ماشین سنگین به این نماد برخورد کند. این مسیر بسیار پرتردد است، حتی روز جمعه هم به لطف جمعه بازار پرتردد است. بر تن این نماد هم بقایای انواع تبلیغات انتخاباتی دیده می شود.

برچسبها: جنگ

نوشته شده توسط حمید رضا بی تقصیر فدافن در 16:53 | لینک ثابت •