شهرهای زیارتی و نوای وا کنسرتا

سلام

این روزها در کنار مباحث مربوط به گرانی ها و در معیشت و موضوع برجام و فیش های نجومی و حقوق های نامتعارف بحث کنسرت نیز مطرح است. در باره برگزاری در اولین شهر زیارتی کشور حرف و حدیث های مطرح است. امام جمعه مشهد مقدس دغدغه حواشی کنسرت ها را دارد. برخی برای شهر مشهد برگزاری کنسرت را یک ضرورت می دانند. وزیر به نظر امام جمعه احترام می گذارد و واکنش رئیس جمهور را به جان می خرد. در این میان برخی همچنان مُصر هستند که شهر مذهبی و زیارتی الزاماتی دارد که باید رعایت شود. هر چه هست در کنار تمام مطالب و موارد نقل محافل شاهد طرح مباحثی جدی و طنز در باره کنسرت هستیم.

برخی معتقدند بزرگ نمایی بحث کنسرت به خاطر منحرف کردن افکار عمومی از موضوعاتی نظیر تاثیرات برجام بر معیشت مردم ، روند انعقاد قراردادهای نفتی، عاقبت برخورد با دریافت کنندگان فیش های نجومی و مسایلی از این قبیل است. آری این روزها برخی مدافع ارزش های انقلاب و برخی مدافع ارزش های هنری یک کنسرت هستند. برخی دل در آرمان های شهدای مدافع حرم دارند و برخی سخت دل در ریز و درشت برگزاری یک کنسرت دارند. واقعیتی را نباید فراموش کرد؛ کنسرت درد مشترک همه اقشار نیست. دوستداران کنسرت عموماً تیپ خاصی هستند. وضعیت اقتصادی خاصی دارند. به نرخ بلیط کنسرت ها نگاهی بیاندازید. همه ما به راحتی نمی توانیم دست اعضای خانواده مان را بگیرییم از سر شکم سیری به دیدن کنسرت برویم.

در ورودی شهرمان از سمت مشهد بر تن دیواری شاهد آنیم که کاشمر را دومین شهر زیارتی استان و چهارمین شهر زیارتی کشور نام نهاده اند. این مهم بر دیواری در شهرداری نیز دیده می شود. برخی مُصر هستند کاشمر را چهارمین شهر زیارتی کشور بدانند، لابد دلایلی برای این ادعا دارند که یقین شنیدنی است. یک سئوال قابل طرح است؛ آیا شهر زیارتی کاشمر دغدغه ای برای برگزاری کنسرت و حواشی آن دارد؟ بی تعارف این سئوال از دید نگارنده محلی از اعراب ندارد. طرح آن انحرافی است. کاشمر نیازمند دوبانده شدن محور کاشمر به سه راه شادمهر است. کاشمر تشنه پیشرفت است. جوانان کاشمری نیازمند شغل و کار هستند. کاشمر نیازمند تبیین محور توسعه و پیشرفت خود هست.

محور توسعه کاشمر کنسرت نیست. ما نیازمند تبدیل کشاورزی سنتی به کشاورزی مکانیزه هستیم. باید به صنایع تبدیل و صنایع بسته بندی توجه کنیم. دغدغه امروز ما کنسرت نیست. کاشمر تشنه نوای واکنسرتا، واکنسرتا نیست. آنانی که می خواهند وقتشان را برای کنسرت صرف کنند بهتر است گوشه چشمی به مسایل معیشتی مردم داشته باشند. مشکل جوان ما کنسرت نیست. برخی کنسرت را درمانی برای رفع افسردگی جوان ایرانی می دانند. مگر جوان ایرانی افسرده است؟

مقام معظم رهبری در تیرماه 1394 می فرمایند؛«می گویند جوان ایرانی افسرده است؛ یک طبقهبندی هم می کنند و می گویند جوان ایرانی در فلان درجه از افسردگی قرار دارد. این یک دروغ محض و خباثتآمیزی است که دارد امروز انجام می گیرد و بهانه یک سلسله کارهای خلاف دیگر است؛ جوان ایرانی افسرده است، پس بایستی برایش محیط نشاط درست کنیم؛ چهجوری؟ با کنسرت موسیقی، با جلسات و اردوهای مختلط جنسی، و آزادیهایی از این قبیل؛ این دنباله آن حرف است. نخیر، بعکس، جوان ایرانی امروز جزو بانشاطترین و فعّالترین و سرزندهترین جوان هاست. شما نگاه کنید در دنیای غرب، جوان اروپایی افسرده است؛ اینقدر آمار خودکشیها در آنجا بالا است »

هر چه هست بازی کنسرت را باید در کنار سایر بازی های این روزهای اتاق های فکر فعال در عرصه مهندسی افکار عمومی دانست. این اتاق های فکر در تلاشند تا هر ازگاه با بزرگ نمایی یک موضوع خاص موضوعی دیگر را به حاشیه بکشانند. می خواهند با طرح یک مسئله مسئله ای دیگر را مخفی کنند. یک روز کنسرت، یک روز رو کردن یک فایل کهنه و تکراری و لابد روزی دیگر موضوعی دیگر توسط اینان با پررنگی خاصی در جامعه مطرح خواهد شد. امید بحث کنسرت باعث به حاشیه کشاندن مشکلات اصلی جامعه نشود. کنسرت چیز بدی نیست. بودنش بهتر از نبودنش است. مهم حواشی آن است. مهم بزرگ نمایی الکی آن برای تنویر افکار عمومی در راستای پوشاندن یک واقعه است.